W wcześniejszym wpisie o podwodnej wyrzutni dronów i pocisków rakietowych zasygnalizowałem możliwość budowy bezzałogowców mogących pływać i startować z wody. Bezzałogowe systemy powietrzne odpalane z okrętów podwodnych (SLUAS) umożliwiając okrętom podwodnym prowadzenie rozpoznania, dozoru i wskazywania celów poza horyzontem radiolokacyjnym bez konieczności wynurzania się. Rozwiązanie to łączy skrytość działania platform podwodnych z możliwością uzyskania świadomości sytuacyjnej dzięki dronom powietrznym. Takie systemy opracowywane zostały w krajach dysponują okrętami podwodnymi. Przykładowe bezałogowce tego typu to Blackwing i Lamprey MMAUAV z USA, izraelski Ninox 103 UW czy Subrow ze Szwecji. Cechą charakterystyczną tych systemów jest użycie wyrzutni torpedowej do wystrzeliwania kapsuł (pojemników) z dronami lub użycie podwodnych robotów wyrzutni. Zasadniczo takie bezzałogowce  nie pływają.

Bardziej zaawansowanym rozwiązaniem są hybrydowe bezzałogowe statki powietrzne zdolne do operowania zarówno w powietrzu, jak i w wodzie. Opracowano kilka prototypów takich dronów. Najbardziej znane projekty to: Naviator, Flimmer oraz chiński Feiyi. Wyzwaniem w konstrukcji takich maszyn jest praca w dwóch środowiskach. Przykładowo śmigła zoptymalizowane pod kątem pracy w powietrzu powodują w wodzie nieefektywne zjawisko kawitacji; konieczne jest zatem zastosowanie silników dwubiegowych lub układów zmiennego skoku śmigła, aby utrzymać odpowiedni ciąg w obu środowiskach.

Pomysł hybrydowego drona zakłada użycie dwóch niezależnych napędów: silników odrzutowych w osłonie ( gondoli) do lotu i napędu strumieniowego z zasilaniem elektrycznym do pływanie w wodzie. Kadłub drona wykorzystuje kształt soczewkowy, który dobrze sprawdza się w obu środowiskach. W uproszczonej wersji uderzeniowej osłona silników odrzucana jest po wynurzeniu przed startem z wody. W wariancie dużego drona wloty powietrza i dysze wylotowe zamykane są klapami. Dron może lądować na wodzie i w zanurzeniu wykonać atak jak torpeda. „Niszczyciel lotniskowców” wykorzystuje w locie na niskiej wysokości efekt gruntu (GEV). Sterowanie odbywa się przy użyciu stateczników w układzie V i ruchomych slotów umieszczonych na soczewce – kadłubie. Drony mogą być przechowywane w specjalnych kontenerach pod wodą co praktycznie uniemożliwia ich zniszczenie przez przeciwnika.

Fazy lotu drona w ataku torpedowym:

1. Otwarcie kontenera
2. Wynurzenie
3. Otwarcie klap i konfiguracja do startu
4. Start z wody
5. Lot na niskiej wysokości z wykorzystaniem efektu gruntowego
6. Lądowanie
7. Zamknięcie klap i zanurzenie
8. Atak torpedowy

Pocisk samosterujący

• zasięg: 1000 km
• pułap maksymalny : 9 km
• średnica kadłuba soczewki 2,0 m
• głowica bojowa: 150 kg
• masa całkowita: 500 kg
• napęd: 2 x PBS TJ80
• start z wody
• możliwość dryfowania
• przeznaczenia: cele lądowe, okręty i statki przeciwnika

„ Aircraft killer”

• zasięg: 4000 km
• pułap: 10 m – 10 km
• średnica kadłuba soczewki 6,0 m
• głowica bojowa: 1000 kg
• masa całkowita: 14000 kg
• napęd: 2x zmodyfikowany Saljut AI-222-25
• napęd strumieniowy (silnik elektryczny, baterie LFP lub NMC)
• start z wody
• lądowanie na wodzie
• pływanie w zanurzeniu
• zasięg w zanurzeniu 20 km (możliwość dryfowania)
• przeznaczenie: niszczyciel lotniskowców i dużych okrętów flagowych

Zalety hybrydy pływająco-latającej:

• skalowalność rozwiązania (kadłub soczewka)
• efekt gruntowy
• duży zasięg i ładunek bojowy
• brak wyrzutni
• możliwość schowania dronów pod wodą
• wykorzystanie dronów jako min na morskich szlakach komunikacyjnych
• możliwość ataku z powietrza i wody