Koncepcja suborbitalnego, międzykontynentalnego bombowca zaproponowana została po raz pierwszy przez Eugena Sängera and Irenę Bredt w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Idea spotkała się z zainteresowaniem władz Trzeciej Rzeszy. Po wojnie pomysł zafascynował Stalina (bombowiec Kiełdysza) a w USA doprowadził do powstania rakietoplanu Dyna-Soar.

Samolot Sängera wystrzeliwany miał być z toru o długości 3 km przy pomocy dodatkowego silnika rakietowego. Po osiągnięciu pułapu 1500 m i prędkości 1850 km/ uruchamiane byłyby główne silniki rakietowe, aż do osiągnięcia prędkości maksymalnej 21 800 km/h (6055 m/s). Profil lotu zakładał, że po osiągnięciu pułapu 145 km Silbervogel będzie szybował aż do natrafienia na niżej położone, gęste warstwy atmosfery, po czym ponownie rozpocznie wznoszenie, „odbijając się od atmosfery” (boost-glide). Wykonując ten manewr wielokrotnie, będzie w stanie zrzucić na terytorium USA bombę, a następnie kontynuować lot i wylądować na terytorium Japonii. Konstrukcja w układzie dolnopłatu miała płaską dolną część kadłuba i krótkie skrzydła dopasowane do poruszania się rakietoplanu przy prędkościach hipersonicznych.

Powojenne analizy wykazały, że samolot HTHL (horizontal takeoff, horizontal landing) zbudowany według tego projektu, nie przetrwałby ponownego wejścia w atmosferę. Konieczne byłoby wzmocnienie konstrukcji i zastosowanie dodatkowej osłony termicznej. Dużym problemem „Srebrnego ptaka” byłoby także lądowania bez silników wspomagających w locie szybującym.

Pomimo rozwoju technologii międzykontynentalnych pocisków rakietowych koncepcja antypodalnego bombowca mogącego latać z prędkością hipersoniczną jest dla wojskowych nadal bardzo atrakcyjnym tematem.  Świadczy o tym najnowszy program Dowództwa Globalnych Powietrznych Sił Uderzeniowych USA dotyczący samolotu VTVL z napędem rakietowym na paliwo ciekłe. W projekcie zamierza wystartować firma New Frontier Aerospace.

Główne zalety hipersonicznego rakietoplanu:

• Globalny zasięg
• Krótki czas operacji 1-2 godzin
• Brak skutecznego systemu obrony przeciwlotniczej

Poniżej przedstawiam pomysł hipersoniczny bombowca H3B o zasięgu globalnym pionowego startu i poziomego lądowania (VTHL). Kadłub i skrzydła po rozłożeniu stanowią jednolitą strukturę aerodynamiczną (blended body).

Rakietoplan wynoszony jest na orbitę w układzie dwustopniowej rakiety na paliwo ciekły tlen i nafta. Stopień pierwszy booster po oddzieleniu jest odzyskiwany przy pomocy wirników na rozkładanych ramionach. Wirniki napędzane są silnikiem turbo-wałowym umieszczonym w środkowym elemencie stopnia ponad zestawem głównych silników rakietowych. Rozwiązanie odzysku rakiety przy pomocy wirników prezentowane było we wpisie o jednostopniowej rakiecie wielokrotnego użytku (SSTO).

Po oddzieleniu pierwszego stopnia rakietoplan wznosi się przy użyciu własnego napędu rakietowego. Na pułapie 150 km i osiągnięciu prędkości 7100 m/s rozkładane są stateczniki w układzie kaczki i bombowiec przechodzi do lotu szybującego po wybranej trajektorii boost-glide. Nad celem zrzucane są bomby i pociski hipersoniczne. Po wykonaniu zadania samolot rakietowy kontynuuje lot po wybranej trasie. Podejście do lądowania i lądowanie odbywa się przy pomocy dodatkowych silników turboodrzutowych.

Podstawowe dane techniczne

Pierwszy stopień – booster

Masa całkowita: 150 ton

Masa własna 10 ton

Silnik rakietowy 2 x NK-33

Silnik turbo-wałowymi Aviadvigatel PD-12V

Układ zbiorników paliwa 4×1

Wysokość: 15 m

Średnica zbiornika paliwa: 2 m

Drugi stopień – rakietoplan

Silnik rakietowy 1 x NK-33

Silniki turboodrzutowe: 2

Masa całkowita: 120 ton

Masa własna: 27 ton

Udźwig: 3 tony

Długość: 15 m

Rozpiętość po rozłożeniu skrzydeł stateczników: 12 m

Przekrój kadłuba blended body 6×2 m